Hoxe celebramos o día de Galiza, un dos días máis relevantes no calendario en moitas partes do país. Entre festas locais, véndesenos dende os medios de comunicación unha realidade falseada, como se de un produto comercial para ser consumido por turistas se tratase. Ao mesmo tempo ocúltanse as mobilizacións das traballadoras, os accidentes laborais, e se xustifican as violencias patriarcais ao tempo que se normalizan. Isto promove un modelo produtivo baseado na terciarización e na precariedade que nos rouba a posibilidade dun futuro no país.

Esta precariedade é a realidade que vivimos a mocidade galega. A falsa saída da crise, que lexitima o aumento da temporalidade, as baixadas salariais, e a perda de dereitos e servizos sociais para o aumento dos beneficios das clases posuidoras; condénanos ao paro e á inestabilidade presente nas nosas vidas. Neste contexto, a propaganda de clase bombardéanos coa diminución do paro nos meses de verán e vende coma un éxito os traballos mal pagados e estacionarios aos que nos condenan. Xustifican un modelo produtivo que non é o que nos proporciona traballo, senón o que nos ata á precariedade.

A terciarización é outra das causantes da situación da mocidade, que está está ligada ao desmantelamento do noso tecido produtivo. O último informe do Instituto Galego de Estatística amosa como o sector secundario ten un peso no PIB dun 16%; moi por debaixo do sector servizos, que crece na liña dos últimos anos acadando un de 63.2% e o sector primario mantense na liña de perda de peso.

Este proceso de terciarización afecta ao modelo produtivo en canto ás condicións laborais (especialmente da mocidade), así como no modelo educativo. Un modelo baseado no turismo precisa persoal con escasa cualificación como carne da cañón para un mundo laboral precarizado. É por isto, que só podemos agardar que continúen os ataques ao sistema educativo público coa finalidade de devaluar contidos. Tampouco podemos entender esta situación como algo natural ou normalizado, como algo propio da nosa realidade, senón que temos que sinalar que é a burguesía, mediante a Unión Europea, quen está detrás disto.

Ler máis...

Durante os últimos anos a unidade popular estivo en boca de tódalas forzas cun proxecto político alternativo ao Réxime do 78. Pero, co fin de entender o papel que esta debe ter no momento actual, faise preciso definilo e entendelo dentro do contexto a día de hoxe.


Actualmente, baixo esta consigna, poden resumirse as contradicións que se dan dentro do bloque contrahexemónico. Nun momento onde está latente un intento por parte do Réxime de recuperarse da súa crise, amósase a tensión entre as posturas de recomposición e as de ruptura; entre a lexitimación do Réxime e a súa superación. Esta é unha das claves para entender o perigo da Unidade Popular como consigna e non como estratexia, como ferramenta de xestión do sistema capitalista ou como elemento para a ruptura.


A partir do ciclo electoral pasado, encadrado tamén co refluxo das mobilizacións que estabamos a sufrir, produciuse un debilitamento tanto cualitativo como cuantitativo das forzas que avogan pola ruptura. Este refluxo da mobilización non só repercutiu no número do concentracións ou manifestacións, senón tamén nun estancamento das mesmas froito da separación entre o conflito e mobilización. Esta separación produciu non só desánimo en canto a non ser capaces de concretar obxectivos e acadar vitorias, senón unha desconexión dos axentes mobilizadores coa realidade das clases populares. A isto último temos que sumarlle a falta de visibilización dos conflitos, que no seu conxunto provoca que estes non estean a ser capaces de propiciar o empoderamento das capas máis agredidas da sociedade.



Ler máis...

A camarada Ánxela cóntanos cómo é o traballo na rúa captando socios e socias para ONGs. Contra o que poida parecer, este non é un traballo de voluntariado. Son traballadores e traballadoras, con duras condicions laborais e unha presión constante para acadar obxectivos de venta.

Ler máis...


Un ano máis, este 1º de maio conmemoramos o Día Internacional da Clase Obreira. Ao longo deste ano, fomos testemuñas da necesidade de seguir empregando esta data para reivindicar unha clase traballadora combativa e organizada.

A saída da crise do capital supuxo para nós un retroceso nos dereitos laborais, sindicais e sociais que golpeou especialmente á mocidade e ás mulleres. Os mecanismos da burguesía para asegurar a súa marxe de beneficios e os seus privilexios foron rebaixar os salarios das traballadoras ao mínimo, impoñer unhas condicións máis precarias, aumentar as xornadas laborais e perseguir os movementos de carácter sindical. Ademáis existen claros casos, como é o das estibadoras, nos que se trata de enfrontar á clase obreira entre si para evitar que se xeren lazos de solidariedade e organización contra o inimigo común: a patronal e o seu goberno.

Ler máis...

 As FCT (Formación en Centros de Traballo), coñecidas como as prácticas de FP, son empregadas polas empresas para contar con man de obra gratuíta que se renove cada ano. Cómpre lembrar que non só as prácticas non están remuneradas, senón que as estudantes non están aseguradas pola empresa. Isto dá lugar a que as obreiras da empresa vaian temporalmente para a casa e o traballo lle saia totalmente gratuíto ao patrón. Mudar esta situación non é doado: a actual lei educativa impide que existan espazos aos que a mocidade poidan levar as súas reivindicacións. Estas demandas pasan por unha mellora nas condicións dos diferentes convenios entre o centro e as empresas ou máis bolsas para que as estudantes poidan realizar as prácticas, tendo en conta os desprazamentos e os gastos derivados de acudir ao centro de traballo; con todo, a demanda principal segue a ser a remuneración do seu traballo. Por iso, precisamos que exista un estudantado consciente e organizado que loite por conquistar todos estes dereitos.

Ler máis...